Οι καρποί της γης

Πριν από χρόνια Ιρλανδική ονομάζεται μια ομάδα με «ζωντανός νεκρός 'την ταυτότητα των συνιστωσών της κοινωνίας στον οποίο ζούμε. Τίποτα δεν μακάβρια, τίποτα δεν απαισιόδοξη, μια απλή παρατήρηση, από ποιόν και για μια στιγμή που αυτή θέτει ερωτήματα και να προσπαθήσει να σκεφτούν. Ποιος περιλαμβάνει την εταιρεία; από automatons που βλέπουν μόνο μερικά εκατοστά απ 'όπου είναι και το πιο μακρινό για τα άτομα σε ένα νησί είναι η θάλασσα. Η θάλασσα είναι η ζωή, υγρή γη, φέρνει την επικοινωνία λαών, αλλά μερικές φορές δεν είναι αρκετή για να κλείσετε την arsuri κάψιμο στο λαιμό. Υπάρχει δίψα: τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, τα όνειρα είχαν διοχετευθεί από τα μήλα πέφτουν γιατί πολύ fracide και στη συνέχεια υπάρχει η ξηρότητα. Η γη της Σικελίας, το γήπεδο του όλα τα νησιά μένει στο περιθώριο, αλλά δεν μαύρη μόνο κόκκινο και λευκό, διότι δεν υπάρχει αίμα που δεν αναγράφεται με γύψο, όταν ένα δάχτυλο κινήσεις του δικαιοσύνης. Σήμερα, όπως και τότε, όπως σήμερα, αύριο, ίσως. Τι πρέπει να γίνει εν τω μεταξύ εκείνων που θέλουν να σπέρνουν άλλα φρούτα; Η παρηγοριά ότι ο χρόνος που θα έχει μια μέρα αυτό που σήμερα είναι άρνηση, αλλά ο χρόνος είναι τύραννος και θα μπορούσε να αφήσει τους σπόρους ξηρό, χωρίς να περιμένει να καταστεί ώριμο και έτοιμο για συλλογή. Οικόπεδο των αγροτών και προσπάθεια χθες, τη γη της κόπωσης και της νεολαίας που δεν έχουν τίποτα στα χέρια μας σήμερα. Και αύριο; Εξακολουθούμε να περιμένουμε τους καρπούς της γης.

Rossana carbo