Koyaanisqatsi-Godfrey Reggio

Er is geen behoefte aan veel woorden
om aan te tonen dat Nature heeft geen
einde code en dat alle oorzaken definitief
zijn niets meer dan menselijke ficties.
Spinoza, Ethics

De eerste film van de trilogie "qatsi" door de regisseur Godfrey Reggio. Uitgebracht in 1982, zullen volgen Powaqqatsi en Naqoyqatsi, zowel op het vooruitzicht van de eerste uitgifte, door het lezen van sleutels gang. Het is een esthetisch experiment. Het is moeilijk om te kiezen welke film niet in een plot of personages, maar gespreid over een grote symbolische reis in welke afbeeldingen en muziek belooft een wezenlijke en voortdurende harmonie tussen de kijker en de boodschap-mirror daaruit. De titel, ontleend aan de Hopi-taal, betekent "leven in beroering" en verwijst naar de relatie tussen mens en natuur toegankelijk van zonsopgang tot de ontwikkeling van moderne technologie.

De muziek van Philip Glass, aanwezig in de gehele trilogie, weven de perfecte combinatie van beeld en geluid, het bevorderen van het gebruik van een kritiekloze en sublieme die man neemt deel pas aan het einde. De kracht van de natuur die zich in een ondoordringbaar landschappen eenzaamheid zonder ogen voor de macht van die dijk, teruggooi en het model van de "goddelijke onverschilligheid," zei Montale. De vorm en onhandelbare scabra van Physis wordt duizelingwekkende wolkenkrabber architectuur: de precaire correctie van een fout dat is de doelstelling van zijn. De documentaire opbrengst zonder proces en zonder vraag. Er is de WHO. Er is de afspraak. Er is een veld dat wordt geprobeerd zich aan te passen aan een meer universeel mogelijk te maken. Een gedicht van afbeeldingen ", zoals gedefinieerd in concentrische cirkels, waarin de kijker speelt hetzelfde spel met Gadamer esthetische: het eerste beginsel van de kunst. De incipit uit bijbelse ontstaansgeschiedenis wordt een climax neurotisch beeldvorming versnelde de tijd is niet langer meester.

Koyaanisqatsi is een tegenslag voor de tijd, een kloof dall'amplesso erotische zelf. De technologie is al aardig. Van bovenaf gezien, parkeren is een kleurig tapijt, de verlichting van auto's' s nachts wordt omgezet in abstracte acrobatiek, een gebouw dat instort, papier stropicciata. De bedoeling van Reggio is geen klacht, maar een exclusieve zoeken naar schoonheid en 'onrust op hetzelfde moment. Esthetische schoonheid en existentiële angst. Deze laatste ontstaan tussen de betrokken partijen, met inbegrip van gerubriceerde gezichten in het midden van de geschiedenis.

Gezichten die niet vragen, noch antwoord, maar stop opknoping op "vitale beroering." Het wonder van. Maar, afgezien van goed en kwaad, de vooruitgang en de nagels graffiano glas: de raket van start, wil hardnekkige, weerstaat en dan barst.

Koyaanisqatsi is een oefening in circulaire overlijden: de bescherming van de economische structuur gegoten in de waanzin van een burger, wereldwijd, universeel. Een cyclus die zich herhaalt bij de bijzondere "willen" de universele indien en alleen indien wordt gekenmerkt door de muzikale taal die door haar aard, duidt op het heil via vertegenwoordiging.

Aangezien dat niet is vertegenwoordigd genereert terreur oefening om te sterven zou zorgen voor leed en maken kunst. Op deze manier wordt de kloof tussen mens en natuur zullen er op geen enkele manier te bestaan en de onrust zal de menselijke gedaante van rust.

Marina Guerrisi